Ελληνικό δημογραφικό πρόβλημα, το μέγιστο εθνικό θέμα

Με αφορμή την συζήτηση για το επίδομα γάμου θα επιχειρήσουμε να συνοψίσουμε όσο το δυνατόν πιο σύντομα τα βασικά στοιχεία σχετικά με το ελληνικό δημογραφικό πρόβλημα. Όσο κι αν κάποιοι το θεωρούν «πασέ», το πρόβλημα της υπογεννητικότητας είναι το μεγαλύτερο εθνικό μας πρόβλημα – ή τουλάχιστον ένα από τα μεγαλύτερα. Υπονομεύει ευθέως το ενδεχόμενο ύπαρξης ελληνικού

ΕΛΛΑΔΑ, ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ ΔΙΑΣΩΣΗ

 Ο απολογισμός της συνόδου κορυφής για την πατρίδα μας, τα ανταλλάγματα που δόθηκαν, το ευρωπαϊκό περιβάλλον, η εξέλιξη του οικονομικού πολέμου, οι διεθνείς συγκυρίες, η φοροδιαφυγή παγκοσμίως και οι παγίδες της δανειακής σύμβασης

«Όταν μία ζημιογόνα επιχείρηση καταφέρνει να της εγκριθεί κάποιο δάνειο, πόσο μάλλον με δυσβάστακτους, πολύ δύσκολο να τηρηθούν, όρους, καθώς επίσης με την υποθήκευση όλων των περιουσιακών της στοιχείων, δεν πανηγυρίζει – παρά το ότι πρόκειται ασφαλώς για μία μη αποτυχημένη διαπραγμάτευση με τον πιστωτή της. Αντίθετα, οποιαδήποτε λογική επιχείρηση χαίρεται εύλογα, μόνο

Μόνο με αλλαγή νοοτροπίας θα έρθει η ανάπτυξη!

Ας πούμε επιτέλους κάποτε και καμιά αλήθεια σε αυτή την χώρα!

Οι περισσότεροι ισχυρίζονται πως για την πτώση του βιοτικού επιπέδου, την μείωση μισθών και συντάξεων, την ανεργία και όλα τα κακά που μας βρήκαν φταίνε αποκλειστικά οι ξένοι. Οι «τοκογλύφοι», οι ευρωναζί που μας δανείζουν με σκοπό να μας ρουφήξουν το αίμα με το μπουρί της σόμπας. Η αλήθεια είναι πως η περιοριστική οικονομική πολιτική  από μόνη της δεν αποτελεί καλή συνταγή για την αντιμετώπιση μιας κρίσης  με έντονα υφεσιακά χαρακτηριστικά. Αν δεν συνοδεύεται από αναπτυξιακά μέτρα, οδηγεί μαθηματικά σε περισσότερη ύφεση, στενεύοντας τον κύκλο του φαύλου καθοδικού σπιράλ της οικονομίας.

Για την ανάπτυξη όμως, απαιτούνται χρήματα. Και τα χρήματα δεν τα βγάζουν τα ΑΤΜ όπως ίσως θα ξέρετε κάποιοι (δυστυχώς όχι οι περισσότεροι), ούτε τα παράγει ο δημόσιος τομέας, ούτε φυτρώνουν στα θερμοκήπια των «επιχειρήσεων» με αποκλειστικό πελάτη το κράτος, ούτε εξοικονομούνται από την πώληση υπηρεσιών μεταξύ μας. Τα χρήματα πηγάζουν κυρίως από την Παραγωγή και τις Εξαγωγές αγαθών ή υπηρεσιών προς τρίτους. Όσο και αν μειώσουμε τους μισθούς, με υπόδειξη ή όχι της τρόικας, ανάπτυξη δεν πρόκειται να δούμε αν δεν αλλάξουμε το αποτυχημένο οικονομικό μας μοντέλο.

Αυτή την αλλαγή καμιά τρόικα και κανείς δανειστής μας δεν μπορεί να την επιτύχει για λογαριασμό μας. Πρέπει να την κάνουμε μόνοι μας. Εντελώς μόνοι. Το οικονομικό μοντέλο των τελευταίων δεκαετιών πρέπει να αναμορφωθεί εκ βάθρων. Καταστρέψαμε την όποια παραγωγική βάση διέθετε η χώρα, κλείσαμε τα εργοστάσια που παρήγαγαν αγαθά και δίνανε δουλειά σε χιλιάδες εργαζόμενους, αφήσαμε τα χωράφια να ρημάξουν, εγκαταλείψαμε την κτηνοτροφία, την μεταποίηση, τις βιοτεχνίες και στην θέση όλων αυτών, αναπτύξαμε ένα θνησιγενές οικονομικό σύστημα που στηρίζονταν στις επιδοτήσεις, στα κοινοτικά πακέτα, στις μεγάλες εργολαβίες, στην διόγκωση του δημόσιου τομέα, σε κρατικοδίαιτες ιδιωτικές επιχειρήσεις, στην ανταλλαγή υπηρεσιών. Και όλα αυτά βασίζονταν σε δανεικά χρήματα και σε κοινοτικές εισροές. Τώρα που τα δανεικά έλειψαν και οι εισροές περιορίστηκαν, το σύστημα αυτό νομοτελειακά κατέρρευσε.

Είναι αδήριτη ανάγκη να αρχίσουμε να συζητάμε τον τρόπο με τον οποίο θα δημιουργήσουμε ξανά την παραγωγική βάση της χώρας. Χωρίς αυτή την προϋπόθεση, ακόμη και αν μας βοηθήσουν οι εταίροι, αν μας κουρέψουν το χρέος (ακόμη και αν μας το χαρίσουν!), θα παραμείνουμε εσαεί στην θέση του μπατίρη που κάθε τόσο θα ζητά καινούρια δανεικά για να επιβιώσει.

Οι συγκρίσεις με κράτη παραγωγικά και εξαγωγικά (σαν την Αργεντινή) είναι τουλάχιστον άστοχες στην φάση που είμαστε τώρα. Ακόμη και οι Ισλανδοί, αφήσανε τις υπηρεσίες και τα τραπεζικά προϊόντα και παραπροϊόντα και ξαναπιάσανε τα κουπιά, καλαφατίσανε ξανά τις βάρκες τους και γύρισαν στο ψάρεμα, μια παραγωγή που πάντοτε τους εξασφάλιζε τον άρτο τον επιούσιο, δηλαδή χρήματα! Η ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης της χώρας, είναι υποχρεωτική διεργασία, ανεξάρτητα από την πορεία τους χρέους, το νόμισμα και την τύχη της ίδιας της ευρωζώνης ή ακόμη και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι εθνική επιταγή και απόλυτο προαπαιτούμενο επιβίωσης του λαού μας.

Ωραία όλα αυτά θα έλεγε κάποιος αλλά δεν μας λες τίποτε για την ταμπακιέρα. Πως θα γίνει αυτή η παραγωγική επανάσταση; Οι επιδοτήσεις ως μέσον έχουν αποτύχει οικτρά. Η εξωτερική βοήθεια αν έρθει σε ρευστό μπορεί να έχει την τύχη των πακέτων στήριξης (να γίνει δηλαδή καγιέν, μεζονέτες και γαρδένιες στα παραλιακά μπουζουξίδικα). Οι σημερινοί μεγαλοεπιχειρηματίες στην μεγάλη τους πλειοψηφία είναι κρατικοδίαιτα δημιουργήματα του παλιού αποτυχημένου μοντέλου. Που να στραφούμε για να πετύχουμε στο δύσκολο αυτό εγχείρημα;

Η λύση είναι να αναζητήσουμε την καινούρια επιχειρηματικότητα μέσα από τις υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας. Υπάρχουν τέτοιες δυνάμεις, δεν έχουν γκρεμιστεί τα πάντα σε αυτή την χώρα, αντίθετα από όσα κάποιες Κασσάνδρες ευαγγελίζονται. Θα πρέπει όμως να τους βοηθήσουμε ως Πολιτεία όλους αυτούς. Αυτούς που θέλουν και μπορούν να παράγουν, αυτούς που έχουν καινοτόμες ιδέες, αυτούς που είναι εξωστρεφείς και μαθημένοι στα δύσκολα. Ο ρόλος του κράτους είναι απλός και καθοριστικός συνάμα απέναντι σε αυτές τις εν δυνάμει παραγωγικές μονάδες της κοινωνίας. Αρχικά θα πρέπει να τις διακρίνει μέσα από τον σωρό των επιχειρηματικών ερειπίων που άφησε το προηγούμενο καταστροφικό μοντέλο. Και μετά να τους διευκολύνει.

Όχι, δεν χρειάζονται επιδοτήσεις, χαριστικές συμβάσεις και χτυπήματα στον ώμο. Εκείνο που χρειάζονται όλοι αυτοί, είναι υγιές ανταγωνιστικό περιβάλλον, μείωση της γραφειοκρατίας και φορολογικά – επενδυτικά κίνητρα για το ξεκίνημα των προσπαθειών τους. Δεν θέλουν το κράτος δίπλα τους, αρωγό και «πατερούλη». Θέλουν απλώς να μην τους εμποδίζει, να μην τους «φρενάρει» και να μην μπαίνει με το έτσι θέλω «συνεταίρος» τους. Θέλουν επίσης, σταθερό και δίκαιο φορολογικό σύστημα. Αυτά τα ολίγα και επιπλέον να δημιουργήσουμε ένα φιλικό περιβάλλον για επενδύσεις, με ξεκάθαρους όρους και γρήγορες διαδικασίες. Δεν είναι άχρηστοι και ανίκανοι οι Έλληνες επιχειρηματίες όπως τους εμφανίζουν μερικοί. Σε άλλα επιχειρηματικά περιβάλλοντα έχουν καταφέρει μικρά θαύματα. Θα μπορούσαν να το κάνουν και μέσα στην χώρα αν τους προσφέρουμε τα ίδια «εργαλεία».

Αν επιτύχουμε σε αυτό το κρίσιμο για το μέλλον της χώρας εγχείρημα, τότε θα μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τους δανειστές μας με άλλον αέρα. Τότε εκ των πραγμάτων θα υπάρχει και Plan B και Plan C και όσα σχέδια θέλουμε. Γιατί τότε, θα παράγουμε οι ίδιοι και θα έχουμε και τα απαραίτητα χρήματα για να χτυπήσουμε επιτέλους στο «ντέφι» τον δικό μας σκοπό. Όσο πιστεύουμε πως τα χρήματα βγαίνουν από την θυρίδα των ΑΤΜ, θα είμαστε οι επαίτες της Ευρώπης και όποιος λέει κάτι άλλο, κατά την γνώμη μου απλώς δεν λέει την αλήθεια.

Πηγή: ANTINEWS

Η «αλήθεια» για το χρήμα

Ένα σύγχρονο παραμύθι για παιδιά από 6 έως …66 ετών (ΒΙΝΤΕΟ) Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΧΟΟΥ FABIAN: Αυτό το σύγχρονο γερμανικό «παραμύθι» μας ταξιδεύει στο «όραμα» μιας «ανώνυμης» ελίτ (και στο παραμύθι, του χρυσοχόου Fabian) να κυριαρχήσει σε ολόκληρο τον κόσμο. Με απλά λόγια, να έχει τον απόλυτο και ολοκληρωτικό έλεγχο πάνω σε κάθε άτομο του πλανήτη!…Και αυτό το σχέδιο του «χρυσοχόου» βρίσκεται λίγο πριν την ολοκλήρωσή του!... Τα ευφυές αυτό «ντοκιμαντέρ» μας εξιστορεί την πορεία του χρηματοοικονομικού συστήματος, όπως «στήθηκε» από

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Δημοσιεύουμε σήμερα μεταφρασμένα στα ελληνικά την συνοδευτική έκθεση και το μνημόνιο 3

Δημοσιεύουμε σήμερα μεταφρασμένα στα ελληνικά την συνοδευτική έκθεση και το μνημόνιο 3 .
Θα τα βρείτε στα δεξιά του blog.

Πηγη:http://www.thepressproject.gr

Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΣΥΝΕΚΤΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ-ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ! (Πως σχεδίασαν την χρεωκοπία! Το πάζλ συμπληρώνεται!

 “Τα πιο φλογερά μέρη στην κόλαση προορίζονται για εκείνους που, σε καιρούς μεγάλης ηθικής κρίσης, διατήρησαν την ουδετερότητά τους” Δάντης “Κόλαση” (εκδ.Ζαχαρόπουλος) Απεχθάνομαι τις συνομωσίες, Νεφελίμ και λοιπά. Οπου υπάρχει χρήμα δεν υπάρχουν συνομωσίες, Μπίλντεμπεργκ κι άλλα αφελή. Δεν ξυπνάνε κάποιοι και θέλουν το κακό μας, τα πάντα είναι το χρήμα. Υπάρχουν φυσικά σχέδια και τρόποι να βγάλει κάποιος λεφτά από το μηδέν (CDS) αλλά πρέπει να θέλει και το θύμα να είναι…θύμα. Νομίζω ότι έχω την κρίση, να βλέπω πίσω από τις λέξεις. O ΓΑΠ κι ο Σόρος έχουν

Εν έτει 2012, το ζητούμενο για την Ελλάδα παραμένει η αστική επανάσταση

«… οι κακομοίρες οι γυναίκες των αστών  φορούν τα καπέλα μας και ελπίζουν να αποκτήσουν  τους τρόπους μας …» (η Mme de Beauseant στον φιλόδοξο επαρχιώτη εξάδελφο της Rastignac, Η. de Balzac, Le Pere Goriot)

«…Αρα… τα μέτρα και θα ψηφισθούν και θα εφαρμοσθούν και τα πράγματα θα συνεχίσουν ως εχουν. Εως την τελική φάση. Οταν τελειώσουν τα κλεμμένα, οταν εκλείψουν οι “καβάτζες”, οταν οι συντριπτική πλειοψηφία επαρχιωτών – βλάχων που λυμαίνεται την ΑΘήνα πάψει να επιβιώνει με τον παρασιτισμό του χωριού, τα κολλητιλίκια και τα συντοπιτιλίκια, τα οικόπεδα, τα λάδια, τα ξύδια κλπ. οταν δηλαδή ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ αγανακτήσουν. Ο αστικός πληθυσμός που αισθάνεται ξένος στον

Η ΠΑΡΤΙΔΑ ΤΩΝ 31,5 ΔΙΣ. €

Η απειλή της χρεοκοπίας λειτουργεί πολύ επιτυχημένα - αφού επιτρέπει τη θυματοποίηση των μαζών, την υποδούλωση ολόκληρων κρατών, καθώς επίσης την επιβολή ειδικών φόρων, με στόχο τη διευκόλυνση των εκάστοτε εισβολέων

“Ο κοινωνικός καπιταλισμός, η μικτή οικονομία καλύτερα, (στην οποία οι κοινωφελείς, οι στρατηγικές και οι κερδοφόρες μονοπωλιακές επιχειρήσεις ανήκουν στο κράτος, ενώ όλες οι υπόλοιπες στους ιδιώτες), σε «περιβάλλον» άμεσης δημοκρατίας, όπου οι Πολίτες συμμετέχουν μέσω δημοψηφισμάτων τόσο στις αποφάσεις, όσο και στον έλεγχο του κράτους, είναι το σύστημα που

H EKT, το ESM και η Παγίδα

Δεν είναι δύσκολο να εξάγει κανείς σχετικά ασφαλή συμπεράσματα, όσον αφορά την εξέλιξη του ενδοευρωπαϊκού οικονομικού πολέμου – ειδικά εάν κοιτάξει από διαφορετική οπτική γωνία τις πρόσφατες αποφάσεις της ΕΚΤ, για την αγορά κρατικών ομολόγων
“Η Γερμανία (η βιομηχανική ελίτ που κυβερνάει ανέκαθεν τη χώρα, ερήμην των πολιτών και με εντολοδόχους τους πολιτικούς), έχει μάλλον ξεκινήσει τον τρίτο πόλεμο στην ιστορία της, για την κατάκτηση της Ευρώπης – την οποία θεωρεί ότι έχει του χεριού της. Όπως και στο παρελθόν ρισκάρει πάρα πολλά, με την ελπίδα ότι το εγχείρημά της αυτό δεν θα μετατραπεί σε παγκόσμιο πόλεμο, με πολλά μέτωπα, στον οποίο θα ξαναβγεί αυτή ηττημένη και η Ευρώπη κατεστραμμένη“.

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος


Τα χάρτινα χρήματα, με τα οποία εκτελούνται σήμερα όλες οι συναλλαγές, καθώς επίσης τα χρήματα που αποταμιεύουμε στους λογαριασμούς μας ή δανειζόμαστε από τις τράπεζες,

Ανάπτυξη στη χώρα του υπαρκτού σουρεαλισμού

Στην ελληνική πολιτική και οικονομία ισχύουν μια σειρά από σουρεαλιστικά παράδοξα, χίμαιρες που ίσως και κάποιοι να τα πιστεύουν πραγματικά. Δυστυχώς όμως, το να πιστεύουμε σταΩφελίμ και τα Νεφελίμ, δε αρκεί για να υπάρχουν κιόλας.

Παράδοξο πρώτο: Θέλουμε να δούμε Ανάπτυξη με 23% ΦΠΑ και 45% φορολόγηση κερδών.
Αυτό δεν έχει γίνει ποτέ, δεν γίνεται τώρα, και ούτε πρόκειται να γίνει ποτέ στο μέλλον. Όταν από κάθε συναλλαγή αφαιρείται σχεδόν το 20% (18,7 ευρωλεπτά σε κάθε 1,00 ευρώ τελικής τιμής) σημαίνει ότι η καταναλωτική δύναμη καθενός και όλων είναι αντίστοιχα μειωμένη. Δεδομένου

Το 4ο Ράϊχ σχεδιαζόταν από το 1943. Β΄ΜΕΡΟΣ

*Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΠΟΥΦΕΣΗ

Ναζισμός και πολιτική ατζέντα: “The end is the beginning”


Όπως αναφέραμε στο πρώτο μέρος της έρευνας, αν είναι κάποιους λαούς που μισούν οι Γερμανοί, αυτοί είναι οι Εβραίοι, οι Άγγλοι και οι Αμερικανοί. Σε αυτό τον τομέα θα παραθέσουμε αποσπάσματα από το βιβλίο του T.H. Tetens, γεννηθείς εις Βερολίνο, οικονομολόγος και αρχισυντάκτης εφημερίδας το 1920. Μελέτησε την έννοια του Παν-Γερμανισμού και το ίδιο το κόμμα των Ναζί. Φυλακίστηκε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, αλλά διέφυγε στην Ελβετία το 1934. Το 1938 μετανάστευσε στις Η.Π.Α και προσέφερε τις υπηρεσίες του στις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών, εργαζόμενος ως ερευνητής.

Υπήρξε στέλεχος της αμερικανικής επιτροπής εγκλημάτων πολέμου κατά την περίοδο 1946-47. Αυτά τα οποία έγραψε στο βιβλίο του: «Germany plots with the Kremlin» αξίζει να παρουσιαστούν στο

Το 4ο Ράϊχ σχεδιαζόταν από το 1943! Μια έρευνα-σοκ στο παρελθόν που ίσως εξηγεί πολλά

*Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΠΟΥΦΕΣΗ
 Έκθεση ΣΟΚ με έγγραφα τα οποία αποδεικνύουν την Γεωοικονομική «σφαγή» που ετοίμαζε η Γερμανία από το 1943. Η πορεία και η πλήρης πρόβλεψη των μελλοντικών σχεδίων του νεοσύστατου 4ου Ράιχ Το 1995 η εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» αναδημοσιεύει άρθρο 66 ετών, δηλαδή του 1945, αμέσως μετά το τέλος του Β Παγκοσμίου. Στο άρθρο, Ελβετός δημοσιογράφος ρωτάει ανώτατο αξιωματούχο της Καγκελαρίας, σχετικά με την πορεία της χώρας του μετά την ολοκληρωτική

Αλήθειες που δεν λέει κανείς!

Οι διαπιστώσεις

Στον παρακάτω πίνακα 1 φαίνεται η πορεία του Δημόσιου Χρέους της χώρας από το 1970 έως τις μέρες μας. Ο αναγνώστης που θα τον μελετήσει προσεκτικά είμαι σίγουρος ότι θα καταλήξει σε πολύ χρήσιμα συμπεράσματα. Αυτό που είναι όμως γενικά παραδεκτό είναι πως όταν το 2008 η

ΑΠΟΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

 Οι κοινωφελείς, οι στρατηγικές και οι μονοπωλιακές κερδοφόρες επιχειρήσεις πρέπει να είναι στην ιδιοκτησία του δημοσίου, ενώ όλες οι υπόλοιπες στους ιδιώτες - στα πλαίσια μίας μικτής, ελεύθερης οικονομίας, με κοινωνικό πρόσωπο.

"Δεν πρέπει ποτέ να αφήνει κανείς να συνεχίζεται μία ανωμαλία για να αποφύγει τον πόλεμο, επειδή δεν τον αποφεύγει τελικά, αλλά μόνο αλλάζουν οι συνθήκες προς όφελος των αντιπάλων του” (N.Machiavelli).

Άρθρο

Επειδή τον τελευταίο καιρό γίνονται πολλές συζητήσεις σε σχέση με τις αποκρατικοποιήσεις, ενώ παρουσιάζονται στα προεκλογικά προγράμματα κάποιων κομμάτων, θεωρήσαμε σκόπιμο να επαναφέρουμε μέρος ενός παλαιότερου άρθρου μας (από τις 12. Ιουνίου του 2011), στο οποίο αναλύαμε τότε διεξοδικά το θέμα, με τον τίτλο "Η παγίδα των ιδιωτικοποιήσεων".

Με την ευρωπαϊκή τραγωδία να εκτυλίσσεται, με το κίνημα της δραχμής

Οι στρατηγικές σεισμικές πλάκες στα θεμέλια της ΕΕ, η Βρετανία και η παράκρουση της «κοινής» δημοσιονομικής πολιτικής

Π. Ήφαιστος www.ifestosedu.gr

Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων – Στρατηγικών Σπουδών

Οι διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις και η προεκλογική ένταση επισκίασαν το γεγονός ότι στο μέτωπο της Ευρωπαϊκής πολιτικής τίποτα πλέον δεν είναι δεδομένο, ενώ όλα είναι ρευστά. Τηστιγμή που οι στρατηγικές σεισμικές πλάκες κινούνται αστάθμητα στην Ευρώπη, στην Αθήνα εντούτοις κανείς δεν συνεκτιμά τις βαθύτατων προεκτάσεων συνέπειες για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα. Κανείς δεν φαίνεται να είναι σε θέση να αναλύσει το στρατηγικό περιβάλλον, να σχεδιάσει την ελληνική εθνική στρατηγική, να ορίσει σκοπούς και να οργανώσει τα μέσα και τις προσεγγίσεις εκπλήρωσής τους.

          Για να καταλάβουμε πως κινούνται οι μεγάλες δυνάμεις σήμερα χρειάζεται να συνοψίσουμε κάποιες κλασικές στρατηγικές παραμέτρους

Η μεγάλη κρίση θα γίνει άραγε και η μεγάλη ευκαιρία για μια νέα πορεία;

Ελλάδα ώρα μηδέν: 

  

Αποτελεί ιστορικά επιβεβαιωμένο, διαχρονικό κανόνα η αναγέννηση να αναδύεται μέσα από τα ερείπια, τα συντρίμμια ή την καταστροφή. Σήμερα στην Ελλάδα δεν έχουμε φθάσει ακόμα στο σημείο αυτό αλλά δεν πρόκειται να το αποφύγουμε, αν δεν προβάλλουμε και δεν αντιμετωπίσουμε κατάματα, τα αίτια των ερειπίων που δημιουργήσαμε γύρω μας με συγκεκριμμένεςσυνήθειες, νοοτροπίες και πρακτικές. Αν δεν προσπαθήσουμε, ο καθένας στο μέτρο που του αναλογεί, να βελτιωθούμε ώστε να μην μεταδώσουμε και στην επόμενη γενιά την «αρρώστεια» που κολλήσαμε εμείς από την προηγούμενη.

Είναι πλέον φανερό και καθίσταται ολοένα και περισσότερο αποδεκτό πως η μεταπολίτευση με την «γενιά του Πολυτεχνείου» σαν αφετηρία, οδήγησε

Ο ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΣ ΑΡΜΑΓΕΔΔΩΝΑΣ

Υπάρχουν πάρα πολλές ενδείξεις σχετικά με το ότι, πλησιάζει το τέλος της Ευρωζώνης – ένα ενδεχόμενο που θα ισοδυναμούσε με μία πυρηνική χρηματοπιστωτική έκρηξη, με καταστροφικές, παγκόσμιες συνέπειες

“Μετά το τέλος ενός μεγάλου σεισμού, προσπαθούμε συνήθως να διαπιστώσουμε, εάν ήταν ο κύριος - έτσι ώστε να προετοιμαστούμε για έναν επόμενο, μεγαλύτερο ή όχι. Το βασικό κριτήριο μας, όσον αφορά το συγκεκριμένο φυσικό φαινόμενο, είναι το μέγεθος των μετασεισμικών δονήσεων, οι οποίες ακολουθούν. Εάν αυτές είναι μικρότερης ισχύος, τότε θεωρούμε ότι, αυτό που βιώσαμε ήταν ο κύριος σεισμός - οπότε ησυχάζουμε και παύουμε να ασχολούμαστε.

Η μακροοικονομία μοιάζει σε κάποιο βαθμό με τα φυσικά φαινόμενα - αφού πολλές φορές «υποτάσσεται» σε ανάλογους κανόνες. Στα πλαίσια αυτά, όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με μία σοβαρή οικονομική κρίση, η οποία ουσιαστικά είναι το αντίστοιχο ενός σεισμού, προσπαθούμε να ανακαλύψουμε εάν είναι η κύρια - έτσι ώστε να προετοιμαστούμε κατάλληλα για την επόμενη, να καταπολεμήσουμε έγκαιρα τις αιτίες της, αποφεύγοντας μία καταστροφική μεγαλύτερη και να μην αναλώσουμε τις δυνάμεις μας στην αντιμετώπιση των συμπτωμάτων.

Δυστυχώς, όπως φαίνεται, έχουν γίνει πολλά και μεγάλα σφάλματα παγκοσμίως, μετά το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2007 - τα μεγαλύτερα δε είναι το ότι, καταπολεμούμε έκτοτε τα συμπτώματα, τη λάθος κρίση και με εσφαλμένα, «ανεπαρκή» μέτρα. Εκτός αυτού, το συνεχώς αυξανόμενο μέγεθος των μετασεισμικών δονήσεων τεκμηριώνει αφενός μεν ότι δεν ήταν ο κύριος σεισμός, αφετέρου πως δεν έχουν βρεθεί ακόμη τα πραγματικά αίτια του «φαινομένου» - ένα καθόλου ευχάριστο συμπέρασμα για το μέλλον μας”.

Ανάλυση

Τόσο οι Η.Π.Α., όσο και η Ευρωζώνη, ανάγκασαν τις τράπεζες, τις οποίες

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΔΡΑΧΜΗΣ

Αυτό που εμείς πιστεύουμε, σεβόμενοι φυσικά τις διαφορετικές απόψεις, είναι το ότι πρέπει να διατηρήσουμε την ψυχραιμία και την υπομονή μας, μη επιτρέποντας να επηρεαστούμε από τις «προτροπές» για εθελούσια έξοδο από το ευρώ - η οποία θα ήταν καταστροφική

"Η κρίση της Ευρωζώνης έχει φέρει στην επιφάνεια ένα θεμελιώδες κατασκευαστικό λάθος του ευρωσυστήματος, το οποίο είχαν υποδείξει οι επικριτές του, πριν ακόμη εισαχθεί το κοινό νόμισμα: την έλλειψη ενός κεντρικού δημοσιονομικού εργαλείου, παράλληλα με την πλήρη αδυναμία των κεντρικών τραπεζών, όσον αφορά κυρίως την αντιμετώπιση μίας πανευρωπαϊκής  τραπεζικής κρίσης.

Η αντίθετη άποψη που επικράτησε τότε, σύμφωνα με την οποία η

ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΑ, ΧΑΡΤΙΝΑ ΔΕΣΜΑ

Τα περισσότερα χρήματα, από τις τεράστιες ποσότητες που οι κεντρικές τράπεζες «τυπώνουν» σήμερα, παραμένουν μπλοκαρισμένα στα γρανάζια του χρηματοπιστωτικού συστήματος – σε βιτρίνες που όλοι τα βλέπουν, ενώ κανένας δεν μπορεί να τα αγγίξει

“Πρέπει να φροντίζουμε να μπορούν οι άνθρωποι να αγοράζουν, ενώ, παράλληλα, πρέπει να φροντίζουμε να μπορούν οι βιομηχανίες να παράγουν - καταστάσεις που όμως εμποδίζει ο υπερδανεισμός, λόγω του ότι οι άνθρωποι δεν αγοράζουν και οι βιομηχανίες δεν παράγουν, ενώ κανένας από τους δύο δεν επενδύει” (Keynes).          

Από το 1945 έως και το 2007, για 62 ολόκληρα χρόνια δηλαδή, τόσο οι επιχειρηματίες, όσο και οι επιχειρήσεις, ήταν σίγουροι πως θα υπήρχε Ζήτηση, εάν οι ίδιοι δημιουργούσαν Προσφορά – με ορισμένες εξαιρέσεις μίας δραστικής μεν, αλλά χρονικά περιορισμένης ύφεσης.

Αυτό έπαιξε έναν σημαντικό ρόλο στη δημιουργία εκείνων των προϋποθέσεων, οι οποίες οδήγησαν στη μεγαλύτερη όλων των εποχών οικονομική ανάπτυξη του πλανήτη, για περισσότερες από δύο γενιές. Οι προϋποθέσεις όμως αυτές φαίνεται ότι έχουν πάψει πια να υπάρχουν”.

Ανάλυση

Σύμφωνα με τον Αμερικανό οικονομολόγο K.Rogoff, δεν υπάρχει κανένας σίγουρος τρόπος για να αποφύγει κανείς μία βαθειά τραπεζική κρίση – όπως η σημερινή στην Ευρώπη και στις Η.Π.Α. Η κρίση αυτή προέρχεται από την υπερβολική